X
تبلیغات
متفرقه - سانتیاگو کالاتراوا (Santiago Calatrava)

سانتیاگو کالاتراوا (Santiago Calatrava)

سانتیاگو کالاتراوا (Santiago Calatrava) در ۲۸ ژولای ۱۹۵۱ در شهر والنسیا کشور اسپانیا به دنیا آمد. معمار – مهندس – هنرمند اسپانیایی برنده مدال طلای 2005 موسسه آمریکایی معماران AIA است. فرم های کالاتراوا با عنوان "elemental and lyrical" خوانده می شود که شاید در فارس "به خالص و موسیقیایی" تعبیر کرد. در این قسمت با مراحل تحصیل معمار کالاتراوا آشنا می شویم:

(1968) تحصیلات ابتدایی و دبیرستان در والنسیا. (1969-1968) مدرسه هنر والنسیا. (1974-1969) تحصیل در معماری در کالج تکنیک برتر معماری اسکالا، والنسیا. (1979-1975) تحصیل در زمینه مهندسی در دانشکده پلی تکنیک زوریخ، سوئیس. (1981) کسب درجه دکترا در دپارتمان معماری ETH زوریخ در سوئیس.

کالاتراوا، شخصیتی که بیشتر به واسطه فعالیتهای معماری اش شهرت یافته است، به هنر به عنوان انگیزه و محرکی برای خلق آثارش می نگرد. شیفتگی و تمایل وی به هنر در طی سالها را می توان در تعداد مبهوت کننده طراحی ها و مجسمه هایش تا به امروز، درک کرد. در طی 26 سال گذشته، وی بیش از 65000 اسکیس و طراحی در آرشیوش جمع آوری کرده است.(یعنی به طور متوسط روزی 9 شیت طراحی کرده است، فقط طرح هایی که به درد آرشیو شدن می خورد.) کالاتراوا بیان می کند که گوناگونی و تنوع در طراحی هایش منعکس کننده اهمیتی است که وی به هر جز می دهد، به گونه ای که حتی اندازه و کیفیت کاغذ، ایجاد کننده یک گفتگو میان خود و طراحی است.

کتاب Artworks Santiago Calatrava یا آثار هنری کالاتراوا، در برگیرنده حدود 200 اسکیس، آبرنگ و ترسیمات مجسمه هایی می باشد که وی آنها را مبنای طرحهای معماری اش قرار داده است. بسیاری از موضوعات و فرم های ارایه شده توسط او در این سطح، به مجسمه هایی تبدیل شده اند که منبع الهامی برای پلها،ایستگاه های قطار، فرودگاه ها، موزه ها و حتی میزهای غذاخوری بوده اند.

اسکیسهای اولیه او چندان حال و هوای معماری را ندارند، تنها در مراحل اصلی طراحی است که واقع گرایی این اسکیس ها نمود می یابد؛ به هر حال وی از همان ابتدا که به دنبال بیانی هنری است، نوع تفکر واقعی بینی را نیز کنار نمی گذارد. همچنین چندین هزار طراحی از بدن انسان دارد که اکثر آنها بدون آن که از روی مدلی خاص کشیده شده باشند، تخیلی ترسیم شده اند. شیفتگی شدید او به این زمینه در پرتره ها، پیکرهای فردی و جمعی، پیکره هایی که تکامل یافته و در یک پروسه طراحی معماری دخیل شده اند، بازتاب می یابد. تعدادی دیگر از طرح های وی شامل ترکیبی از مکعب ها و بدن انسان در حالت های مختلف هستند. برجسته ترین این نوع آثار، تنشی پویاست که در نزدیک شدن پیکر یک دونده و تعدادی مکعب حاصل شده است. او خود را یک طراح نمی داند؛ طراحی با کارش آمیخته شده و آن را راهی دیگر برای کسب پتانسیل ایده هایی بر می شمرد که او را مجذوب می کند.

میزهای او از پویاترین طرح های مبلمان هستند. تعداد قابل ملاحظه ای از اسکیس ها، نمونه های اولیه و میزهای ساخته شده وی بر پایه پیکر انسانی است که زانوها، بازوان و یا سر، شیشه ای را در بالا تحمل می کنند. این ترسیمات در واقع مجسمه هایی هستند که با سطح صافی که بر روی آنها قرار گرفته تغییر شکل عملکردی یافته اند، به گونه ای که به جزیی اصلی از کل فرم تبدیل شده اند.طرح ها و مجسمه های او را می بایست به عنوان کارهایی هنری در اصالت خودش نگریست. در عین حال، در اولین گام ها از پروسه خلاقیت کالاتراوا، آنها یک لابراتوار یا فضایی برای رشد و جهت گیری کانسپت ها شکل می دهند تا وسیله ای شود برای روح بخشیدن به افکار و تجزیه و ترکیب فرمها. این لابراتوار مخزنی را از ایده های گوناگون فراهم می آورد که از گفتگوی با طبیعت و با فرمهای آشکار در تاریخ هنر و معماری ناشی می شود. در اینجا خاطرات گذشته با تصوراتی از دنیای آینده آمیخته می شوند ترکیبی از علم مهندسی، ریاضیات، طراحی به خودی خود و پاسخ سازه به ویژه به نیازهای عملکردی.

(1981) تأسیس دفتر معماری در زوریخ. پل پیاده رو Trinity روی رودخانه آیرویل، انگلیس. (1982) پل آلامیدا و ایستگاه مترو، والنسیاف اسپانیا. (1984-1982) انبار فولاد جاکم، مانچ ویلن، سوئیس. (1985-1983) گمرک Ernsting Warehouse ، کاسفیلد، آلمان. (1988-1983) مدرسه عالی Wohlen، وهلن، سوئیس. (1990-1983) ایستگاه راه آهن stadelhofen ، زوریخ، سوئیس.

(1987-1984) پل Baac de Roda ، بارسلونا، اسپانیا. (1988-1984) مرکز انجمن suhr, Barenmatte ، سوئیس. (1985) عضو انجمن معماران سوئیس bsa. عضو آکادمی بین المللی معماران و عضو افتخاری اتحادیه معماری سبز. (1987-1986) تئاتر Tabourettli ، باسل، سوئیس. (1992-1987) میدان شهری BCE ، تورنتو، کانادا. (1992-1987) پل سواره، پیاده رو Alamillo ، سویلیا، اسپانیا. (1992-1989) برج مخابراتی Montjuic برای اخبار المپیک، بارسلونا، اسپانیا. (1994-1989) ایستگاه قطار TGV ، لیون فرانسه. (1992) غرفه کویت در نمایشگاه جهانی،  سویلیا، اسپانیا و عضو آکادمی هنر بل در سان کارلوس اسپانیا. (1993) عضو افتخاری آکادمی british architects . (1994) دکترای افتخاری از دانشگاه سویل. (1995) دکترای افتخاری از دانشگاه سافورد انگلستان (2002-1996) شهرک علوم و فنون، والنسیا، اسپانیا.

(2003-1997) تالار کنسرت تنریفه، سانتا کروز، جزایر قناری، اسپانیا. (1998) پل سواره ف پیاده رو Mujer ، بوئنوس آیرس، آرژانتین. ایستگاه مترو Gare do Oriented ، لیسبون، پرتغال و عضو افتخاری les art فرانسه. (2000) ترمینال جدید فرودگاه بیلبائو، اسپانیا. (2001) موزه هنر میلواکی، میلواکی، ویسکانسین، ایالات متحده. (2005-2001) برج پیکر انسانی، مالمو، سوئد. (2003) پل James Joyce روی رودخانه Liffey، دوبلینف ایرلند. (2004-2003) نوسازی استادیوم المپیک آتن، یونان. (2004) پل ساعت آفتابی دهانه خلیج برای درست کردن ردینگ، کالیفرنیا، ایالات متحده. کارخانه La Rioja, Bodegas Ysios ، آویلا، اسپانیا. نمایشگاه Seattle، کارهای هنری کالاتراوا، واشینگتون، ایالات متحده. (2005-2004) نوسازی کتابخانه Bibliothekseinbau دانشگاه زوریخ، سوئیس.

(2007-2004) پل مارگارت، دالاس، تگزاس، ایالات متحده. (2005) برنده مدال طلای موسسه آمریکایی معماران AIA . (2006) نمایشگاه مرکزی معماری دانمارک (DAC)،

کارهای هنری کالاتراوا، کوپنهاگ، دانمارک.

پروژه های در حال ساخت

مرکز سمفونی  آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده، ایستگاه قطار TGV، لیئژ، بلژیک. (2010-2007) برج مارپیچ شیکاگو، شیکاگو، ایالات متحده. (2008) پل ورودی شهر، چنگی شکل، بیت المقدس، فلسطین (2009) پایانه حمل و نقل مرکز تجارت جهانی، نیویورک، ایالات متحده. 3 پل روی در آزاد راه و راه آهن TAV ، رجوئل امیلیا. پل پیاده رو Piazzale Roma روی کانال بزرگ ونیز، ایتالیا و ...

در این قسمت منخب کارهای سانتیاگو کالاتراوا را مشاهده می کنیم:

پل سواره پیاده رو Alamillo ، سویلیا، اسپانیا. (1992-1989)

زمانی که اسپانیا برای میزبانی نمایشگاه اکسپو سال 1992 انتخاب شد، ساختن پل های جدید برای دسترسی به جزیره ای بزرگ ولی دور افتاده و متروک بر روی رودخانه Guadalquivir در Seville قسمت بزرگی از تدارکات مربوط به نمایشگاه محسوب می شد. چهار پل جدید ساخته  شد که دو پل توسط کالاتراوا طراحی شده بود. پل Alamillo بزرگترین و وسیع ترین آن می باشد.

پل Alamillo که یک پل سواره پیاده رو است، شهر Siville را به جایزه ی Cartuja که نمایشگاه در آن برگزار شد متصل می کند. طرح جسارت آمیز و تحرک برانگیز موجود در پروژه، توجه همه را از ابتدای طراحی به پل Alamillo معطوف داشته است. احداث پل در منطقه ای دور افتاده و خارج از شهر از اهمیت اساسی در احیای ناحیه ای که رو به نابودی

داشت برخوردار است.

طرح اصلی کالاتراوا یک جفت پل متقارن در دو طرف جزیره ی La Cartuja بود که 5/1 کیلومتر از هم فاصله داشت اما در حقیقت یکی از آن ها ساخته شد. آنچه مسلم است نقطه قوت و برجسته طرح پل Alamillo در قرینه ای بودن آن است. تنها ستون پل که با زاویه ای 58 درجه ای به طرف بیرون رودخانه متمایل است، دهانه ی پل به طول 200 متر را با 13 جفت کابل نگهداری می کند. این تمایل به عقب حس حرکت و مراقبت را به کل ساختار می دهد و باعث می شود این قسمت یک نگهدارنده ساده ساکن به نظر نرسد؛ علاوه بر آن وزن و شیب آن نقش مهمی در ایجاد تعادل بین ستون و سواره رو ایفا کرده و تقارن ساختاری را غیر ضروری می سازد.

نکته مهم دیگر این که نیروهای افقی ایجاد شده توسط ستون کابلهای تحت کشش متعادل می شود. بنابراین پایه ها تنها تحت تأثیر بارهای عمودی قرار می گیرند. این رویکرد کالاتراوا ساختار پل را شبیه یک چنگ عظیم کرده است. این پل در نوع خود بی نظیر بوده و سازه ای مشابه آن وجود ندارد.

کالاتراوا پل را نه تنها به عنوان عامل ارتباطی، بلکه آلمانی برای منظر سازی و ایجاد نشانه شهری و عاملی محرک برای ترقی در آن منطقه در نظر گرفت. ستون سیمانی و فولادی آن به عنوان یک سمبل و نشانه از شهر قدیمی Seville قابل رویت است. در طی نمایشگاه اکسپو 1992، در حقیقت ساخت جاده های جدید، پل های متعدد از جمله پل Alamillo ، هتلها و پارک ها به معرفی معماری در منطقه و ارتقا ارزش آن کمک فراوان نمود. این پل به طور کامل روش معماری کالاتراوا را منعکس می کند که در جهت ابداع فرمهای سبک هدایت شده است؛ فرمی که ایده حرکت و نوآوری در تکنولوژی را می رساند.

برج مخابراتی Montjuic برای اخبار المپیک ، باریلونا ، اسپانیا(1992--1989)

ایستگاه قطار TGV، لیون فرانسه (1994-1984)

در سال 1989 مسابقه بین المللی محدودی بین معماران داخلی و خارجی برگزار شد که کالاتراوا برنده اول مسابقه شد . کار فرمایان ایستگاه قطار TGV  عبارتند از : اداره راه آهن فرانسه ، نمایندگان ایالت رون آلپ( آلپ های مدرن ) و شرکت بازرگانی و صنعت لیون . هدف های کلی پروژه : گسترش تجارت از طریق بهسازی حمل و نقل و ساخت ایستگاه قطاری نمادین که مانند شهری عمل کند

نمادی که کالاتراوا طراحی کرد تشبیهی از حرکت و پرواز بود . برای حرکت کردن انحنای سازه ها در سقف سکوهای پرواز حس پرواز را به ببیننده القا می کند و برای پرواز کردن بالها و پرها را توصیف می کند ، به طوری که مانند پرنده در حال بلند شدن می باشد . او از یک هندسه شکسته در تمام سطوح برای حس حرکت و پرواز استفاده کرد . این پروژه شامل دو بخش کلی می باشد :

1.      ساختمتن اصلی ایستگاه قطار ( 30 کیلومتری جنوب فرودگاه لیون )

2.      سکوهای حرکت و راهروی ارتباطی بین ایستگاه قطار و فرودگاه مجاور که همان فرودگاه شهر لیون می باشد

ابعاد سالن ایستگاه : طول 130 متر ، عرض 100 متر و ارتفاع 39 متر . سالن ایستگاه که ریل ها ( دارای چهار ریل می باشد که دو ریل مرکزی مخصوص قطارهای سریع بدون توقف و دو ریل دیگر برای ارتباط منطقه ای تا مرکز شهر لیون ) آن را به دو قسمت مساوی و متقارن تقسیم نموده راهروی 450 متری سر پوشیده که سکوهای راه اهن در ان قرار دارد و از یک گالری با 180 متر طول که با فولاد پوشیده شده است به فرودگاه مجاور متصل شده است  و از این گالری راهرویی مستقیما به پارکینگ شبانه متصل می شود .

در ضلع غربی سالن ، شامل چند پارکینگ و محوطه زیر زمین و ایستگاه های اتوبوس و تاکسی می باشد .

در ضلع شرقی سالن ، زیرزمین شامل امکانات کارکنان و بخش تحویل کالا ، طبقه همکف شامل محل اجتماعات و فروش بلیط و سایر خدمات راه اهن ، نیم طبقه شامل دفاتر رئیس ایستگاه راه آهن و رئیس پلیس راه آهن و در طبقه اخر یک رستوران که تراس قرارگرفته قرار دارد .

سقف سالن ایستگاه توسط چهار تیر منحنی شکل که دو تیر مرکزی و دو تیر دیگر که در امتداد که 100 متر طول دارند نماهای شمالی و جنوبی را تشکیل می دهد که توسط یک لایه بتنی در غرب تحمل می شود و در قسمت شرقی دو تیر خارجی هسته بتنی را در بر می گیرد .

شهرک علوم و فنون ، والنسیا ، اسپانیا ( 2002-1996)

شهرک علوم و فنون یک مرکز باز آفرینی شهری برای فرهنگ و علوم  در مقیاس بزرگ است

این شهر در بستر رود خشک شده (turia) در میان راه بین شهر قدیم والنسیا و ناحیه

ساحلی nazaret در مساحتی حدود 350 هزار متر مربع گسترده شده است .

در پی طغیان این رود در سال 1957 رود توسط کانالی به جنوب شهر منحرف و هدایت و بستر خشک شده رود درخت کاری شد و به تفرجگاهی به طول 7 کیلومتر که از مرکز شهر شروع میشود ، تبدیل گردید .

طرفین این تفرجگاه از طریق دو پل طراحی شده توسط کالاترائا به هم متصل می شوند .

سانتاگو کالاتراوا درباره ی این پروژه می گوید :

از انجا که این سایت به دریا نزدیک است و والنسیا خشک است تصمیم گرفتم تا از آب به صورت انعکاس دهنده معماری به عنوان یک المان شاخص سایت استفاده کنم

موزه علم در سال 2000 ساختمان پارکینگ ( lumbraclr) در سال 2001 و کاخ هنر ( place de las arts) در سال 2002 به بهره برداری رسید . دو ساختمان اصلی ، افلاک نما و موزه علم ، در اطراف تفرجگاه که از کاخ هنر شروع می شود و در راستای طولی سایت امتداد پیدا می کند طوری چیده شده اند که دیدهای مناسبی را به سمت دریاعرضه می کنند.

سقف سازه های دریایی که پارک اقیانوس شناسی (Oceanographic park) loceanografic مجموعه ای در زیر اب به ابعاد 80 هزلر متر مربع می باشد که توسط مرحوم  Felix candela طراحی شده اند .

یک برج مخابرات برای گوشه غربی سایت طرح ریزی شده بود که با تغییر دولت در سال 1996، این برج مخابراتی جای خود را به کاخ هنر(  arts place de las  ) داد . کالاتراوا در سال 1991 برنده مسابقه طراحی برج ارتباطات شد ، البته بعدا در همان سال طرح توسعه تمام مجموعه به او واگذار شد .

باغ ها در تمام سایت گسترده شده اند و به یاد رودی که از میان سایت عبور می کرد ، استخرهای کم عمقی ، افلاک نما را در بر گرفته است و سقف کتابخانه ، زیر رستوران ، سینما و غالب تالارهای کنفرانس را احاطه کرده است . به علاوه باریکه های آب تا لبه ی شمالی موزه علم پیش رفته اند . یکی از نقاط اوج تفرجگاه ورودی ایستگاههای مترو آلامدا ( Alameda) که در سال های 1996-199-1 ساخته شده و پل آلامدا که شهر قدیم والنسیا را به دانشگاه متصل می سازد است .ارتفاع سایبان های فلزی که ورودی های به ایستگاه زیر زمینی را مشخص می کنند توسط بازوهای هیدرولیکی قابل کاهش است تا جایی که سایبان ها با کف هم سطح می شوند و بدین ترتیب ورودی بسته می شود . سقف ایستگاه زیر زمینی به شله تیری که سازه پل را نگه می دارد متصل است که به کمک یک توده مرکزی بتونی محکم می شود .

پل عابر پیاده پونته دلاماجر، پورتو مادور، بوئنوس آیرس، آرژانتین (1998)

پورتو مادرو، بندی قدیمی بوئینس آیرس، در حال حاضر به یک مرکز صنعتی و تجاری و فضای توریستی تبدیل شده است و بناهای جدید قابل توجهی مانند هتل آپارتمان هیلتون، موزه دریایی و سینما در ضلع شرقی بندر شماره 3 پورتو مادرو ساخته شده اند. پل پونته دلا ماجر خیابان های دو سمت بندر شماره 3، پورتو مادرو را به شهر متصل می کند.

مشکلی که کارفرما با آن درگیر بود، طراحی یک پل عابر پیاده برای بندر شماره 3 بود که

سیرکولاسیون عابر پیاده را تقویت کند و پلازهای دو سوی بندر را به هم متصل کند و همزمان بتواند برای عبور و مرور کشتی ها مناسب باشد. در این زمان سانتیاگو کالاتراوا این مسئله را به خوبی حل کرد.

پونته دلا ماجر از یک پل معلق چرخان با 102 متر طول تشکیل شده که بین یک جفت پل ثابت قرار گرفته است.این قسمت از پل می تواند 90 درجه بچرخد تا اجازه عبور و مرور آزاد به قایق های درون آب بدهد. وزن برج پل مکانیکی با وزن باقی پل موازنه می کند و کار سیستم چرخشی را نیز آسان تر می کند.

این پل از بتن مسلح و استیل ساخته شده و با سنگ طبیعی و سرامیک کف سازی شده است و با نورپردازی زیبا به نشانه جدید شهری بوئنس آیرس تبدیل شده است.

تالار کنسرت تنریفه، سانتاکروز، جزایر  قناری، اسپانیا (2003-1997)

ابتدا قرار بر این بود که یک تالار کنسرت ساده باشد اما بعدا وعده داده شد که این ساختمان چند منظوره به عنوان نشانه شهری شهر تنریفه در سانتا کروز جزایر قناری، خودنمایی کند. تالار کنسرت تنریفه در شهری با جمعیت 250.000 هزار نفر به عنوان خانه اپرای شهر و محل اصلی فعالیت ارکستر سمفونی سانتا کروز و همچنین مکانی برای گروه های موسیقی، اپرای اسپانیایی و برگزاری کنفرانس های بین المللی می باشد.  

سایت این مجموعه، دارای وسعت 3/2 هکتاری و در کنار اقیانوس اطلس شمالی می باشد. 6741 متر مربع از آن برای بنای اصلی اشغال شده و باقی آن یک مجموعه اداری و یک میدان که با سنگ خاکستری تیره محلی پوشیده شده و در زیرش پارکینگ قرار دارد. طاق بالا مانند overhanging wing ، به صورت پیش ساخته در 17 قطعه از سویلیا با کشتی به جزیره آورده شده و سنگین ترین قطعه آن 60 تن وزن داشته است. به روش مشابه ای که در پل سازی استفاده می شود این قطعات را با یکدیگر ترکیب کرده اند. پس از اتصال آنها و ساختن این بال عظیم، آن را توسط جرثقیل ویژه ای با ظرفیت 2400 تن که از والنسیا آورده شده بود بر پا کردند. بال طراحی شده تنها در 5 نقطه دارای اتکا است و به وسیله بتن سفید که از ترکیبات سنگ ریزه های رودخانه و شن درشت دانه تنریفه می باشد، ساخته شده است. در کل 2000 تن بتن مصرف گردیده است. همچنین تمامی پوسته ساختمان با 18000 متر مربع سرامیک سفید پوشیده شده است. در طی عملیات اجرایی 4 جرثقیل 45 متری و 4 جرثقیل 10 متری در بالاترین نقطه ساختمان فعالیت داشتند.

تالار کوچکتر، که به عنوان تالار موسیقی استفاده می شود گنجایش 400 نفر را داراست و دیوار پشت این تالار با تخته های چوبی افقی پوشیده شده که پوششی از فایبر گلاس در پشت چوب ها قرار داده شده است. تالار بزرگتر که برای سمفونی در نظر گرفته شده گنجایش 1800 نفر را دارد و سطح تالار هم با نوعی چوب سخت فشرده که دارای پوششی از فایبر گلاس است پوشیده شده است. همچنین این تالار به یک سیستم صوتی قابل تغییر نیز مجهز است و سن اصلی برای اجرای سمفونی از مدول های 2 متر مربعی شکل یافته که هر مدول به تنهایی توسط یک سیستم هیدرولیکی قابل حرکت است.

این 2 تالار به سیستم های تهویه مطبوع مجهز گشته که دریچه های آنها در زیر صندلی ها کار شده و از تخریب فضاهای یک دست که با نصب تجهیزات سقفی و دیواری پیش می آمد جلوگیری شده است. این 2 تالار بوسیله یک فضای مشترک از یکدیگر جدا می شوند. یک لابی باز که نقش عایق صوتی را برای هر دوی آنها ایفا می کند و باعث می شود تا به توان همزمان در 2 تالار مراسم برگزار کرد.

ایستگاه مترو Gare do Oriented  ، لیسبون، پرتغال( 1998)

موزه هنر میلواکی، میلواکی، ویسکانسین، ایالات متحده (2001)

بدون شک، موزه هنر میلواکی از برجسته ترین آثار معماری سانتیاگو کالاتراوا محسوب می شود که ترکیبی متنوع و پیچیده از معماری و سازه است. این نخستین کار کالاتراوا در ایلات متحده به دلیل خصوصیات منحصر به فرد معماری، سازه و اجرا یکی از آثار برتر جهان و برای شهر میلواکی، ایالت ویسکانسین و کل ایالات متحده یک نماد و نشانه است.

مساحت کل ساختمان: 13 هزار متر مربع، طول بنا: 149 متر، بیشترین بنا: 43 متر، حداکثر ارتفاع بنا: 3/11 متر، هزینه اجرای پروژه: 100 میلیون دلار.

شکل طرح، نحوه عملکرد و روش ساخت در این پروژه از ایده ها و پروژه های پیشین کالاتراوا  متمایز است و بار دیگر نبوغ کالاتراوا را در طراحی به اثبات می رساند. موفقیت این پروژه در جذب بازدید کنندگان موزه شهر میلواکی بی نظیر است. به عنوان مثال در هنگام افتتاح، حدود 32 هزار نفر در موزه حضور یافتند که بسیار بیشتر از حداکثر پنج هزار بازدید کننده در روز بود. شمار بازدید کنندگان که در سال 2000 حدود 165 هزار نفر بود، در سال 2003 به عدد بی سابقه 434 هزار نفر رسید.

باز و بسته شدن بال پرنده بحرانی ترین و پیچیده ترین عملکرد ساختمان موزه هنر میلواکی است. اگر این عملکرد از کنترل خارج شود این پروژه صد میلیون دلاری خسارت هنگفتی می بینید به همین دلیل، سیستم های کنترل بال پرنده با دقت زیاد و پیش بینی همه موارد ممکن طراحی و ساخته شده است.

سیستم مولد حرکت در بال پرنده 4 جز اصلی دارد: یک نیروگاه کوچک هیدرولیکی با پمپ ها، موتورهای ایجاد نیروی محرکه و دیگر سخت افزارهای تولید کننده نیرو. 22 سیلندر هیدرولیکی با آرایش 11 سیلندر در هر طرف محور مرکزی، مانیفولدهای هیدرولیکی که منطق عملیاتی سیستم را مشخص می کند. یک سیستم کنترل الکترونیکی.

برج پیکر انسانی، مالمو، سوئد (2005-2001)

ارتفاع برج: 190 متر، تعداد طبقات: 54. مجموع مساحت : 17500 متر مربع (مساحت تجاری: 4000 متر مربع مکعب 1 و 4 . مساحت آپارتمان ها: 13500 متر مربع مکعب 3 تا9) ترنینگ تورسو به هیجان انگیزترین ساختمان منطقه اسکاندیناوی تبدیل شد. یک ساختمان مکعبی شکل و برانگیزاننده که در برابر دریا و مناظر اطراف قد علم کرد. این گونه بناسازی در نوع خود بی نظیر است. احداث چنین ساختمانی راهی نو برای مطرح کردن شهر مالمو به عنوان مکانی جذاب است. ترنینگ تورسو یک برج مسکونی و تجاری است که بر اساس دیدگاه تندیس گرایانه و بر مبنای تفکرات کالاتراوا خلق شده است. یکی از ویژگی های برج، فرم پیچ دار و غیر معمول آن است که به ساکنین این امکان را می دهد تا چشم انداز منزل خود را به محیط پیرامونی، انتخاب کنند. آنان که دید به سمت دریا را از اتاق خواب خود ترجیح می دهند، می توانند آپارتمانی در یکی از طبقه ها برگزینند در صورتی که دیگرانی که مایل هستند چشم اندازی از منظره اطراف داشته باشند، آپارتمانی مشابه در طبقه دیگر انتخاب می کنند.

پیکره اصلی ترنینگ ترسو شامل هفت مکعب بوده است که پس از تغییراتی این برج از نه مکعب و هر یک با پنج طبقه تشکیل شده است، بالای هر یک از آنها طبقه ای قرار دارد که مکعب را از دیگری تفکیک می کند. پیچش نود درجه  برج از بالا به پایین، دلیل نام گذاری ساختمان با عنوان turning است. دو مکعب زیرین برج به فضاهای اداری و تجاری اختصاص یافته است. برای ساخت این برج مارپیچ که شبیه چرخش بدن انسان می باشد، دور تا دور مجموعه توسط سازه ی فولادی تحمل می شود. در طبقات 53 و 54 یک دید 360 درجه به محیط اطراف داریم.

برج مارپیچ شیکاگو، ایالات متحده (2010-2007)

Osmond Lynn رییس موسسه معمارسی شیکاگو پیشنهاد داد که برج Fordham در سایتی به مساحت بالغ بر 202 اگر (8904 متر مربع) واقع در خیابان 400 شمالی در مجاورت رودخانه و نزدیک ورودی اسکله (400 North Lake Shore Drive) با ارتفاع 609.6 متر (ft 2000) و 150 طبقه که بلندترین ساختمان ایالت محسوب می شود در ضمن مساحت کل طبقات 287.709 متر مربع می باشد. کارشناسان امین ایالتی، قیمت ساخت برج را بیش از یک میلیارد دلار برآورد کرده اند.

ساختمان برج Fordham به بزرگی 920000 فوت مربع که یک هتل پنج ستاره و 250 اقامتگاه عمومی بسیار مجلل را شامل می شود. از طرف تراسها که تقریباً به ارتفاع ساحل رودخانه است فقط به اندازه 140000 فوت مربع از سایتی با 2.2 اگر مساحت را اشغال کرده است. فضایی به اندازه 85% سایت در سمت چپ سایت برای طراحی باغ و ایجاد دسترسی به پارک DuSable و ساحل  رودخانه به صورت باز باقی مانده است.  در حدود 50000 فوت مربع برای طراحی بنایی ویژه که به رودخانه و ساحل میشیگان مشرف باشد در نظر گرفته شده است.

طرح کالاتراوا با موجهای رو به پایین پیچان همچون لباس پرچینی که تن مجسمه ای را پوشانده باشد بسیار بلندتر از آنچه می باشد به نظر می رسد. این طرح دستاوردهای جدید در سازه را به نمایش می گذارد. هر واحد طبقه مانند یک جعبه مستقل خارج از مرکز هسته برج با انحنای ملایم و پوششی موجدار ساخته شده است. این جعبه ها با درجه انحراف کمی بیش از 2 درجه نسبت به جعبه زیرین چرخش یافته اند و در نهایت طبقات با چرخش 270 درجه به حول مرکز بالا رفته اند که این چرخش ها حس حرکت در نما را به وجود می آورند.در طراحی برج دو موضوع سازه و فرم که کالاتراوا بیش از دوازده سال مطالعه به آن دست یافته بود یک جا و هم زمان جمع آوری شده اند. اولین نمونه ای از این مطالعات که به بهترین شکل شناخته شده است بال مانند بالای مجموعه موزه هنر میلواکی کالاتراوا در سال 2001 می باشد. حرکتهای موجدار به صورت حقیقی و مفهومی با جابجا کردن و حرکت کردن سازه ها به شکل جداگانه به وجود می آیند.

از سایر کارهایی که در ارتباط با این مطالعات ساخته شده اند می توان به بام ساختمان Bodegas Ysios Winery سال 2001 واقع در Laguardia اسپانیا و دیوار ملی که در سال 2004 برای مجموعه ورزشی المپیک آتن ساخته شده است اشاره کرد. دومین مورد حاصل از این تحقیقات اجرای ساختمانهای بلند مرتبه با اشکال هندسی است که با ستون بزرگی در خارج از هسته مرکزی پایه ریزی شده و بازشوهای بزرگ و فضای وسیع و مفید برای سرویس دهی و سیرکولاسیون بوجود می آورد. فرم مجسمه وار انتزاعی این برج ها اغلب با اثرات پیچشی و مارپیچی خود را نشان می دهند. از این نمونه تحقیقات می توان Turning Torso برج اقامتی در مالمو سوئد که در آگوست 2005 به اتمام رسید را نام برد.

هدف از این طرح تنها ایجاد ساختمانی با ارتفاعی عظیم نیست بلکه این بنا دسترسی به فضای زندگی مناسب در ارتفاع بالا را امکان پذیر ساخته و اقامتگاه های عمومی که چشم اندازهای بی نظیری از میان پنجره های طبقات و فضای باز یمان ستونها به ارمغان می آورند و نیز دسترسی به ساختمان بسیار زیبای هتل پنج ستاره برای اقامت کنندگان فراهم می آورد.فرم پیچشی برج اثر شدید باد که بر همه ساختمانهای بلند تاثیر سو می گذارد کاهش می دهد. بی نظمی سطح برج سبب انحراف نیروی باد در جهت های مختلف می شود که در این روش بنا حداکثر نیروهای جانبی باد را منحرف و منعکس می کند.     

مرکز سمفونی آتلانتا، جوجیا، ایالات متحده

مردم ایالت جورجیا خانه ای جدید برای نوازندگان ارکست ایالت خود می خواهند. کارفرما این بنا مرکز هنرهای Woodruff می باشد. مرکز سمفونی آتلانتا نیز تالار کنسرت آتلانتا هم محسوب  می شود. کالاتراوا به راحتی برنده مسابقه طراحی ساختمان سمفونی شد، ساختمانی برای شهر که به عنوان یک نشانه شهری جدید مثل کارت پستالی می باشد. کالاتراوا در تمام موارد در طراحی آزاد بود و طراحی داخل فضا هم با خود او بود. برای هیات حضار شنوندگان که در تالار کنسرت حسی صمیمی و خودمانی با نوازندگان و خوانندگان ارکست داشته باشند 2000 جایگاه گرداگرد نوازندگان ارکست قرار داده اند و 200 جایگاه هم برای دسته نوازندگان و خوانندگان قرار داده اند.در یک لحظه، دیوار زیر سقف سالن نمایش که در بالای صحنه نمایش فضایی که بین فاصله 48 تا 104 پایی می باشد می تواند به رنگهای مختلفی در بیاید.

 

در فضای نمایش دیگری نیز وجود دارد: 1- تالار تمرین نمایش، 2- تالار استودیو، که برای 300 تا 350 نفر جایگاه دارد.

مرکز یادگیری مخصوصی بری نوازندگی در ارکست برای تمام سنین برای مردم شهر آتلانتا در نظر گرفته شده که 11000 فوت مربع مساحت این فضا می باشد. طلوع آفتاب از قسمت عقب ساختمان می باشد و به سرعت به سمت پایین بنا می باشد. دو تیر منحنی شکل فولادی که روی سقف ساختمان می باشد مثل برگ نارکی می ماند. ضلع کوچک این تیرها نشانه ورودی بر روی تراس می باشد و نوک ضلع بزرگتر در روی ساختمان 186 پا ارتفاع دارد که تعریفی چشمگیر نسبت به ساختمان های محور مرکزی ارائه می دهد. مساحت کل مجموعه 279000 فوت مربع می باشد که ارزش آن حدود 300 میلیون دلار می باشد. بخش قابل توجهی از این قیمت زمین از طرف چند بانک و شرکت که جمعاً 60 میلیون دلار به صورت بلاعوض و اهدایی می باشد.

 

+ نوشته شده در  90/09/02ساعت 14:1  توسط deadgirl  |